از دل شب...

اینجا تاریک است و ذهن معیوب....

اینجا دارد جان میدهد جسمی بی روح...

خسته از بودن و تکرار مداوم...

شب هایی که با تو صبح میشد!

ولی نبودی.

و صبح نشد!

و این جسم لرزان تر از همیشه...

مریض تر و خسته تر از همیشه...

انتظار آغوش گرم خاک را میکشد...

هرچند که گور هم پذیرایم نیست دیگر...

حتی گور...